Diagnostyka niepłodności

Zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), jeżeli po 1. roku regularnego współżycia bez stosowania żadnych środków antykoncepcyjnych nie doszło do uzyskania ciąży, należy zasięgnąć porady specjalisty. W niektórych sytuacjach uzasadnione jest jednak wcześniejsze rozpoczęcie diagnostyki i leczenia niepłodności.

Przeprowadzenie badań oraz konsultacji przed upływem roku należy rozważyć w przypadku obciążającego wywiadu medycznego zarówno po stronie kobiety jak i mężczyzny.

Monitorowanie cyklu

Monitorowanie cyklu to badanie pozwalające zaobserwować, czy występują prawidłowe fazy cyklu miesiączkowego, a przede wszystkim kiedy zaczynają się dni płodne (czyli owulacja – to uwolnienie dojrzałej komórki jajowej ze znajdującego się w jajniku pęcherzyka Graafa).

Badanie wykonuje się za pomocą USG transvaginalnego w odpowiednich odstępach czasu. Pierwsze badanie powinno odbyć się na początku cyklu (pomiędzy 8 a 10 dniem, licząc od pierwszego dnia miesiączki). Lekarz oceni, kiedy powinno odbyć się kolejne badanie – są one wykonywane zwykle co 2-4 dni. Specjalista będzie obserwował wzrastanie pęcherzyka Graafa oraz grubość błony śluzowej macicy. Ginekolog na podstawie tych badań i badań hormonalnych oceni, czy i kiedy wystąpią dni płodne i czy doszło do prawidłowej owulacji.

Badania hormonalne

Gabinet Ginekologiczny Gyn-Care oferuje kompleksowe badania hormonalne wymagane w diagnostyce niepłodności żeńskiej i męskiej

Zalecane u kobiet diagnozowanych z powodu niepłodności

  • FSH (rekomendowane pomiędzy 2-3dc)
  • PRL
  • TSH
  • Oraz w zależności od decyzji lekarza opierając się na wywiadzie i ocenie ultrasonograficznej:
    • AMH
    • LH ( zalecane pomiędzy 2-3 dc oraz do oznaczenia piku przedowulacyjnego)
    • Testosteron
    • Androstendion
    • 17OH progesteron (rekomendowane pomiędzy 2-10 dc)
    • DHEA-S

Zalecane u mężczyzn diagnozowanych powodu niepłodności

  • FSH
  • LH
  • Testosteron
  • PRL

Ocena badań nasienia

W Gabinecie Ginekologicznym Gyn-Care pacjenci otrzymają poradę dotyczącą wyników badania nasienia z morfologią, wyniku badania chromatyny plemnikowej i MSOME, interpretacji wyników i wskazówki co do dalszego postępowania

Semiogram (badanie nasienia)

Obecnie obowiązujące wartości referencyjne dla parametrów nasienia wg rekomendacji WHO (rok 2010)

Na wstępie należy zauważyć, że WHO nie ustanawia "norm" w parametrach nasienia a jedynie wyznacza tzw. wartości referencyjne, czyli takie wartości poszczególnych parametrów, które zgodnie z przeprowadzonymi badaniami, w sposób statystyczny oznaczają, że pacjent z danymi wartościami ma szanse na osiągnięcie ciąży (zapłodnienie partnerki). Wartości te nie wyznaczają bynajmniej progu poniżej którego pacjent jest bezpłodny i nie może mieć dzieci – po prostu jego szanse są wtedy mniejsze.

Prawidłowe normy nasienia wg WHO 2010

Objętość ejakulatu ≥ 1.5 ml
Całkowita liczba plemników w ejakulacie ≥39 mln
Koncentracja plemników (liczba plemników w 1 ml nasienia) ≥15 mln/ml
Ruchliwość (progresywne/nie progresywne) ≥40%(38-42)
Plemniki progresywne (A+B) ≥32%
Żywotność (%plemników żywych) ≥58%
pH ≥7.2
Morfologia plemników (% prawidłowych form) ≥4%(3.0-4.0)
Ruchliwość (progresywne/nie progresywne) ≥40%(38-42)

Chromatyna plemnikowa (DFI, SCD) może być oceniana za pomocą kilku metod. Najbardziej popularna jest ocena struktury chromatyny plemnikowej wykonywana za pomocą techniki cytometrii przepływowej tzw. SCSA (ang. Sperm Chromatin Structure Assay). Wynikiem takiego badania jest tzw. indeks DFI (ang. DNA fragmentation Index), czyli odsetek plemników z uszkodzeniami DNA (fragmentacją DNA), a także HDS (ang.High DNA Stainability) – odsetek plemników o niedojrzałej chromatynie. Inną metodą oceny chromatyny plemnikowej jest SCD (ang. Sperm Chromatin Dispersion), także umożliwiająca ocenę liczby plemników z pofragmentowaną chromatyną, jednak na innej zasadzie niż w badaniu SCSA.

Dzięki tym badaniom nasienia można ustalić, jaki odsetek plemników wykazuje zwiększoną fragmentację materiału genetycznego (DNA). To ona właśnie może mieć wpływ na spadek płodności mężczyzny. Test SCD pomaga wykryć nieprawidłowości, których konsekwencją jest nie tylko obniżona zdolność do zapłodnienia, ale także nieprawidłowości we wczesnym rozwoju zarodka, poronienia, zwiększone ryzyko uszkodzenia genomu.

Badanie zalecane jest:

  • w przypadku niepłodności idiopatycznej
  • przy poronieniach u partnerki
  • u mężczyzn > 40 rz
  • u mężczyzn u których występują czynniki uszkadzające DNA : z nadciśnieniem tętniczym, palących papierosy, leukocytospermią , żylakami powrózka, otyłością, hiperinsulinemią/cukrzycą, narażonych na działanie substancji toksycznych lub po chemioterapii i radioterapii (o ile nie występuje u nich azoospermia)
  • u mężczyzn z cryptozoospemią, teratozoospermią lub nieprawidłowym wynikiem HOS test

MSOME ( motile sperm organelle morphology examination) pozwala na ocenę morfologii ruchliwych plemników w czasie rzeczywistym pod powiększeniem 6600 w kamerze cyfrowej. To badanie pozwoliło na modyfikacje procedury mikroiniekcji , zwaną IMSI (intracytoplasmic morphologically selected sperm injection).

Badanie zalecane jest:

  • W przypadku badania nasienia wykazujący niski odsetek prawidłowych plemników (< 4% prawidłowych plemników wg WHO, < 10% wg kryteriów Krugera)
  • Przy braku implantacji w poprzednich dwóch cyklach in vitro
  • Przy niskim odsetku zapłodnień po ICSI < 40%
  • Przy słabej jakości zarodków i tworzenia blastocyst w poprzednich cyklach zapłodnienia pozaustrojowego
  • wysoki odsetek fragmentacji DNA, SCD > 30%

Jak Wykorzystujemy badania MSOME i chromatyny plemnikowej

  • ustalenie taktyki embriologicznej: IVF, ICSI, IMSI
  • w skrajnych przypadkach wykorzystanie banku nasienia
  • wyjaśnienie przyczyn niepowodzenia cyklu: brak zapłodnień, zła jakość zarodków, kolejne niepowodzenia

Badania w kierunku zakażeń przenoszonych droga płciową STDs (sexually transmitted diseases)

Zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), jeżeli po 1. roku regularnego współżycia bez stosowania żadnych środków antykoncepcyjnych nie doszło do uzyskania ciąży, należy zasięgnąć porady specjalisty. W niektórych sytuacjach uzasadnione jest jednak wcześniejsze rozpoczęcie diagnostyki i leczenia niepłodności.

W diagnostyce niepłodności zalecanymi badaniami w kierunku STDs badaniami są wymazy u obu partnerów (PCR) na Chlamydia trachomatis, Ureoplzma i Mycoplazma. Zakażenia te być przyczyna kłopotów z poczęciem, mieć niekorzystny wpływ na efekt leczenia i zwiększać ryzyko poronienia, Ureplazma, Mycoplazma, Chlamydia tracheomatis, Diagnostyka mycoplazmy genitalum , ureoplazmy urealyticum, chlamydii trachomatis, Leczenie zakażeń mycoplazma, ureoplazmą i chlamydią.

Do badan chorób STDs zalecanych u par przygotowujących się do ciąży i zabiegów wspomaganego rozrodu należą również badane na HIV, Ag-HBs, VDRL, HCV

Mykoplazmy należą do mikroorganizmów bezjądrowych, ich wielkość nie przekracza 0,25 mikrometra. Zalicza się je do bakterii, choć w odróżnieniu od nich nie posiadają ściany komórkowej. Aż szesnaście gatunków mykoplazm jest zdolnych do zakażenia układu oddechowego i rozrodczego człowieka. Inne są patogenami zwierząt i roślin. Mycoplasma genitalium oraz Ureaplasma urealyticum zakładają kolonie na błonach śluzowych układu moczowo-płciowego i mogą być czynnikami etiologicznymi licznych zakażeń. Przenoszone są drogą kropelkową oraz poprzez kontakty seksualne. Zakażenie mykoplazmami charakteryzuje duża różnorodność objawów, dlatego trudno postawić właściwą diagnozę. Dzieje się tak ze względu na wielkość ich komórek, powolny wzrost oraz wrażliwość na czynniki środowiska.

Mycoplasma genitalium należy do mykoplazm płciowych. Spotykamy ją zarówno u kobiet jak i u mężczyzn. Bakteria ta ma jedynie 470 genów, mniej niż jakikolwiek inny mikroorganizm, którego genom został odkryty. Do zakażenia nią może dojść na drodze kontaktów płciowych. Najczęściej zakażenia u obu płci sa bezobjawowe. U mężczyzn może powodować objawy nawracających zapaleń cewki moczowej, a infekcja może wpływać na zaburzenia ruchliwości plemników, a tym samym na pogorszenie zdolności zapładniających nasienia. U kobiet infekcja może obejmować pochwę, szyjkę macicy, przymacicza, endometrium czy jajowody, co wiąże się z powstawaniem zapalenia narządów miednicy mniejszej. Konsekwencję pozapalne infekcji mycolazma gentalum mogą prowadzić do niepłodności partnerów.

Ureaplasma urealyticum także należy do mykoplazm płciowych. Do zakażenia tą bakterią dochodzi na drodze kontaktów płciowych. Infekcja spowodowana obecnością bakterii może doprowadzić u mężczyzn do rozwoju zapalenia cewki moczowej, nerek, spadku poziomu cynku i selenu w ejakulacie i tym samym obniżeniu jego zdolności zapładniającej. Dodatkowo bakteria może być przyczyną ostrego zapalenia najądrzy, które redukuje ilość plemników i ich ruchliwość. Wszystko to w konsekwencji może zaowocować niepłodnością męską. U kobiet obecność tej bakterii wywołuje zapalenia szyjki macicy, endometrium, zapalenia narządów miednicy małej i gorączkę połogową. Zakażenie Ureaplasma urealyticum bywa także przyczyną przedwczesnych porodów.

Wskazane rodzaje bakterii mają wiele cech wspólnych. Jako drobnoustroje chorobotwórcze rozpoznawane są u ludzi w różnym wieku. Przebieg infekcji jest często bezobjawowy Częściej występują w okresie największej aktywności płciowej. Są one przyczyną przewlekłego zapalenia cewki moczowej oraz zapaleń narządów miednicy mniejszej u obojga płci, co zostało potwierdzone wieloma badaniami. Rola mykoplazm w etiopatogenezie zakażeń urogenitalnych jest niewątpliwa. Wiele wskazuje także na ich wpływ na kłopoty z płodnością. W przypadku ciąży ważne jest jak najszybsze wykluczenie obecności bakterii w organizmie, gdyż mogą one skomplikować jej przebieg. Zapalenie owodni, przedwczesne porody, samoistne poronienia czy obumarcie płodu, to tylko niektóre z powikłań wywoływanych przez bakterie. Możliwe są także zakażenia noworodków podczas przechodzenia przez drogi rodne w trakcie porodu.

Diagnostyka opiera się na pobraniu materiału z kanału szyjki macicy, z cewki lub rowka zażołędnego. Wynik otrzymuje się po upływie około 7 dni od badania. Jedyną skuteczną metodą leczenia tych bakterii jest podawanie określonych antybiotyków, zwykle erytromycyny czy tetracykliny. Leczenie mykoplazm może być procesem długim, rozciągającym się w czasie i trwać od kilku tygodni do nawet kilku lat.

W ostatnich latach przeprowadzono wiele badań nad tymi drobnoustriojami. Należą do grupy prawdopodobnych przyczyn zaburzeń płodności. Warto zatem, zwłaszcza przed planowaną ciążą, wykluczyć ich obecność w organizmie przyszłej matki. Jeżeli czujesz się chora (chory), a nie można podać powodu twojego stanu, ponieważ wszystkie testy laboratoryjne nie wykazały jasnych przyczyn, to możesz być zainfekowana/y jedną z tych bakterii. Czasami warto podsunąć lekarzowi propozycję przeprowadzenia typowych badań na obecność mykoplazm. Być może pomysł okaże się "strzałem w dziesiątkę".

Chlamydia trachomatis są częstą przyczyną stanów zapalnych narządu rodnego, co w konsekwencji może prowadzić do bezpłodności lub powikłań ciąży. Chlamydia to Gram-ujemne bakterie wewnątrzkomórkowe. Chlamydia trachomatis są najczęstszym drobnoustrojem wywołującym stany zapalne kobiecych narządów płciowych, niepłodności oraz niektórych powikłań ciąży. Zakażenie chlamydia trachomatis uznawane jest za chorobę przenoszoną drogą płciową, gdyż dochodzi do niego najczęściej poprzez stosunki płciowe z zakażonym partnerem. Pomimo, iż rozpoznawalność zakażenia chlamydią w ostatnich latach znacznie wzrosła, to szacuje się, iż choroba ta występuje o wiele częściej aniżeli jest diagnozowana. Wynika to z faktu, że bakterie te mogą przebywać w organizmie przez wiele lat w stanie uśpienia i nie dawać żadnych objawów chorobowych. Podczas uaktywnienia się chlamydii i ich znacznego namnożenia czasami mogą pojawić się objawy kliniczne, które w wielu przypadkach są bardzo zbliżone do objawów występujących w innych jednostkach chorobowych. Najczęściej są to objawy ze strony układu moczowego takie jak np. częstomocz czy pieczenie i ból podczas oddawania moczu. Mogą również pojawiać się przewlekłe bóle miednicy małej, nawracające stany zapalne narządu rodnego, krwawienia międzymiesiączkowe, ból podczas stosunków płciowych czy też śluzowo-ropne upławy i inne. U mężczyzn mogą pojawić się stany zapalne cewki moczowej oraz najądrzy. Ze względu na to, iż u kobiet chlamydia najczęściej umiejscawia się w nabłonku gruczołowym kanału szyjki macicy, przy dłuższym utrzymywaniu się infekcji może dojść do powstania nadżerki szyjki macicy oraz raka narządu rodnego. W niektórych przypadkach mogą pojawić się na szyjce macicy punktowe wybroczyny z niewielkimi ropniakami, co widoczne jest podczas badania ginekologicznego we wziernikach. Podejrzenie zakażenia chlamydiowego występuje również w przypadku kobiet z ropną wydzieliną z szyjki macicy oraz ze skłonnościami do krwawień szyjki. Bardzo często drobnoustroje te są także przyczyną zapalenia gruczołu Bartholina oraz błony śluzowej macicy (endometrium). W wielu przypadkach pewne objawy kliniczne wywołane chlamydią trachmatis w znacznym stopniu przypominają zakażenie dwoinką rzeżączki. Najczęściej jednak zakażenie przebiega bezobjawowo i dlatego prawidłowe rozpoznanie choroby jest bardzo trudne i w związku z tym, rzadko stawiana jest trafna diagnoza. Nieleczone zakażenie chlamydia trachomatis może mieć bardzo poważne następstwa.

Coraz częściej zakażenia chlamydiami są rozpoznawane podczas poszukiwania przyczyny niemożności zajścia w ciążę lub jej donoszenia. Poprzez przemieszczanie się zakażenia, chlamydia trachomatis może być powodem stanów zapalnych szyjki macicy, jak również górnego odcinka wewnętrznych narządów płciowych np. jajowodów czy jajników. Przewlekłe i nawracające stany zapalne narządów miednicy mniejszej, jak również uszkodzenia błony śluzowej jajowodów wywołane chlamydiami mogą powodować liczne zrosty, ropnie lub też inne nieprawidłowości, zwiększając ryzyko niepłodności oraz ciąży pozamacicznej. Zakażenia endometrium mogą być natomiast przyczyną trudności w prawidłowej implantacji zapłodnionej komórki jajowej, zwiększając ryzyko poronień samoistnych. Zmniejsza się także szansa powodzenia zapłodnień pozaustrojowych. Zakażenie to dla kobiet w ciąży jest szczególnie niebezpieczne. Częściej bowiem zdarzają się takie powikłania ciąży jak przedwczesne pęknięcia pęcherza płodowego, poród przedwczesny, czy też hypotrofia płodu. Chlamydioza u ciężarnej jest groźna również ze względu na możliwość przeniesienia zakażenia na noworodka. Ryzyko takie sięga nawet 80%, przede wszystkim w przypadku zakażeń kanału szyjki macicy i porodzie drogą pochwową, choć znane są nieliczne przypadki zakażeń o u noworodków urodzonych drogą cięcia cesarskiego przy zachowanych wodach płodowych. U noworodków zakażenie najczęściej objawia się zapaleniem gałki ocznej, spojówek lub płuc. Dzieci matek zakażonych częściej rodzą się z niską masą urodzeniową. W okresie poporodowym u zakażonych kobiet częściej występują powikłania tj. zapalenie błony śluzowej macicy.

Pomimo, że zakażenie chlamydia trachomatis uznawane jest za chorobę przenoszoną drogą płciową nie oznacza to, iż objawy chorobowe mogą pojawić się wyłącznie w obrębie narządu płciowego. Poprzez rozprzestrzenianie się bakterii możliwe jest ich wtargnięcie w różne narządy. Mogą one tam przebywać przez wiele lat i dawać odległe objawy, które bardzo często zostają przeoczone. Chlamydie mogą powodować bóle i zapalenia stawów, zmiany w układzie nerwowym, spadek odporności, różnego rodzaju schorzenia naczyń jak również astmę czy skłonności alergiczne. Rozprzestrzenienie się zakażenia może również być przyczyną zapalenia okołowatrobowego

Diagnostyka zakażeń mycoplazma, ureoplazmą i chlamydią

Rozpoznanie infekcji jest bardzo trudne i wymaga bardzo specjalistycznych i kosztownych badań. Obecnie, stosunkowo niewiele jest laboratoriów wykonujących badania na obecność tych bakterii Najczęściej wymaz pobiera się specjalną szczoteczką na pożywkę transportową, ze zmian na sromie, z szyjki macicy lub ujścia cewki moczowej.

Najbardziej czułymi testami do diagnostyki na chlamydia, mycoplazma genitalum i ureoplazma urealtylicum są metody oparte na wykrywaniu DNA (PCR, LCR) – czułość wynosi do 98%. Hodowla komórkowa i metody immunofluorescencji bezpośredniej (DFA)maja czułość poniżej 80%.

Leczenie zakażeń mycoplazma, ureoplazmą i chlamydią

Leczenie zakażeń polega przede wszystkim na podawaniu antybiotyków. Skuteczne leczenie polega na równoczesnej antybiotykoterapii partnerów seksualnych. W innym przypadku dochodzi do ponownego zakażenia i wówczas leczenie nie daje żadnych rezultatów. Po zakończeniu antybiotykoterapii wskazane jest ponowne wykonanie badań w celu potwierdzenia całkowitego wyleczenia. Przebycie zakażenia nie powoduję uodpornienia na tę chorobę.

Zabiegi diagnostyczne w diagnostyce niepłodności

Pipelle

Biopsja rysowa endometrium jest zalecana:

  • przy nawrotowym braku implantacji i wąskim endometrium u pacjentek w cyklach wspomaganego rozrodu
  • może służyć do oceny zaburzeń fazy lutealnej
  • może stanowic alternatywę do zabiegów abrazji diagnostycznych przy diagnostyce nieprawidłowych krwawień z jamy macicy

Gabinet Ginekologiczny Gyn-Care oferuje zabieg HyCoSY. Jest to zabieg powszechnie stosowany w diagnostyce niepłodności wielu kobiet w Europie. Jest to prosty, ambulatoryjnie wykonywany zabieg oceniający drożność jajowodów. Do zabiegu wykorzystywany jest zestaw ExEm Foam Kit stanowiący najnowsze rozwiązanie w dziedzinie badan diagnostycznych z użyciem środka kontrastowego. Wykorzystanie ExEM Foam Kit umożliwiający łatwą i bardzo skuteczną ocenę drożności jajowodów podczas wykonywania procedury HyCoSy. Zestaw został specjalnie opracowany do tworzenia piany, która wprowadzona poprzez jamę macicy do jajowodów pozwala na uzyskanie wysokiej jakości obrazów USG i potencjalnie zmniejsza dyskomfort pacjentki przy zabiegu.

Badania genetyczne wykorzystywane w diagnostyce niepłodności

Badanie kariotypu

Jest to badanie, od którego należy rozpocząć diagnostykę genetyczną. Badanie wykonuje się metodami cytogenetyki klasycznej, a materiałem do badań jest krew obwodowa (2-3 ml krwi pobranej na heparynę do fabrycznie przygotowanych probówek). Krwi na badanie kariotypu nie należy zamrażać, można ją transportować lub przesyłać szybką pocztą bez konieczności zabezpieczenia szczególnych warunków. Cytogenetyk liczy chromosomy, analizuje ich wzór prążkowy i na tej podstawie stwierdza, czy nie występują zmiany w liczbie lub strukturze chromosomów.

Najczęściej wykrywaną zmianą genetyczną u par z niepłodnością są aberracje chromosomowe. U kobiet jest to zespół Turnera (1/2500 żywo urodzonych dziewczynek). Kobiety z zespołem Turnera mają niski wzrost, charakterystyczne cechy dysmorficzne i pierwotny brak miesiączki spowodowany tym, że w miejscu gonad występują pasma tkanki łącznej. Kobiety z zespołem Turnera mają tylko jeden prawidłowy chromosom X, a drugi chromosom X jest nieobecny (50% przypadków) albo ma zmienioną strukturę (najczęściej izochromosom ramion długich), mogą też występować kariotypy mozaikowe z udziałem prawidłowej linii komórkowej 46,XX. Przy kariotypie mozaikowym może być zachowana płodność, lecz dochodzi do POF (przedwczesne wygasanie czynności jajników), ponadto mają one podwyższone ryzyko urodzenia córki z zespołem Turnera (także duże ryzyko poronień, ponieważ 99% zarodków i płodów z kariotypem 45,X ulega poronieniu). Opisywano ciąże u kobiet z zespołem Turnera przy kariotypie 45,X z zastosowaniem IVF, ale w tych przypadkach należy skorzystać z komórki jajowej pochodzącej od dawczyni.

Nawet w przypadku silnych przesłanek, że przyczyna niepłodności leży po stronie mężczyzny, zawsze należy także określić kariotyp kobiety, ponieważ wykazano, że partnerki niepłodnych mężczyzn - częściej niż ogólna populacja kobiet - mają aberracje chromosomowe (translokacje wzajemne i robertsonowskie, inwersje). Aberracje chromosomowe są także najczęstszą genetyczną przyczyną niepłodności męskiej: wykrywa się je u 13,2% mężczyzn z azoospermią, 4,3% z oligozoospermią i 3% niepłodnych mężczyzn z normospermią.

Podobnie jak u niepłodnych kobiet, tak samo u niepłodnych mężczyzn przeważają aberracje chromosomów płci: X i Y (ok. 4% niepłodnych mężczyzn ma taką aberrację). Dodatkowy chromosom X u mężczyzny (kariotyp 47,XXY - zespół Klinefeltera) stwierdza się u 10% mężczyzn z azoospermią i 0,5% mężczyzn z oligozoospermią. U mężczyzn z kariotypem 47,XXY opisywano prawidłowe genetycznie potomstwo po zastosowaniu ICSI z użyciem komórek rozrodczych uzyskanych po biopsji jadra, jednak odnotowano również podwyższone ryzyko wystąpienia u potomstwa aneuploidii chromosomów płci i autosomów. Rzadziej przyczyną niepłodności męskiej jest dodatkowy chromosom Y (0,3% mężczyzn z oligozoospermią, kariotyp 47,XYY), czy translokacje między X lub Y a chromosomem autosomalnym. Natomiast u 0,9% mężczyzn z azoospermią stwierdza się kariotyp 46,XX z obecnością submikroskopowej translokacji fragmentu chromosomu Y zawierającego gen SRY. U niepłodnych mężczyzn występują też kariotypy mozaikowe (oprócz linii komórkowej z kariotypem 46,XY występuje linia komórkowa z nieprawidłową liczbą lub strukturą chromosomów płci).

Również aberracje chromosomów autosomalnych mogą być przyczyna niepłodności męskiej, jednak z reguły nie występuje wówczas azoospermia, ale oligozoospermia lub nawet normospermia. Wśród niepłodnych mężczyzn z normospermią u 1,6% stwierdza się aberracje dotyczące chromosomów autosomalnych a wśród tych z oligozoospermią – u ok. 3%, z tego połowa to translokacje robertsonowskie (najczęściej 13;14), w pozostałych przypadkach translokacje wzajemne, inwersje i chromosomy markerowe.

Wykrycie nosicielstwa aberracji chromosomów autosomalnych u któregokolwiek z partnerów może poważnie skomplikować plany prokreacyjne takiej pary. Nosicielstwo translokacji robertsonowskich i wzajemnych wprawdzie zwykle nie przekreśla szansy na posiadanie zupełnie zdrowego potomstwa, jednak oznacza podwyższone ryzyko poronień samoistnych. Takie nosicielstwo związane jest zwykle również z podwyższonym ryzykiem urodzenia dziecka z zespołem wad i opóźnieniem rozwoju. Niejednokrotnie parom tym będzie rekomendowane In vitro wraz z preimplatacyjnym screeningiem genetycznym (PGS).

Choroby jedno i wielogenowe, mikrodelecje

U kobiet i u mężczyzn jest wiele chorób jednogenowych, wielogenowych lub mikrodelecji, które mogą prowadzić do niepłodności. W tych przypadkach przeprowadzone badania molekularne powinny być poprzedzone dokładnym wywiadem, ocena badań dodatkowych i zlecone po uprzednio postawionym podejrzeniu rozpoznania klinicznego.

mikrodelecje w AZF

Około 10-15% mężczyzn z prawidłowym kariotypem i azoospermią lub ciężką oligozoospermią ma mikrodelecje w AZF (azoospermic factor) w Yq11.2. Najczęściej jest to mikrodelecja AZFc, przy której występują różnorodne zaburzenia spermatogenezy, ale w większości przypadków jest obecność plemników w nasieniu. Całkowita delecja AZFa lub AZFb prowadzi odpowiednio do zespołu samych komórek Sertoliego lub zaburzeń w dojrzewaniu spermatocytów, podczas gdy częściowe delecje są związane z łagodniejszymi skutkami fenotypowymi i często obecnością plemników w ejakulacie. Mężczyźni z mikrodelecjami w locus AZF przekażą te mikrodelecję wszystkim synom, są też doniesienia o podwyższonym ryzyku wystąpienia u potomstwa monosomii X.

analiza genu CFTR

Niekiedy u niepłodnych mężczyzn występuje tzw. azoospermia obstrukcyjna spowodowana wrodzonym obustronnym brakiem nasieniowodów (CBAVD). U takich mężczyzn konieczna jest analiza genu CFTR, ponieważ aż 70% mężczyzn z CBAVD ma mutacje w obydwu allelach genu CFTR. Wśród mutacji występuje nie tylko delF508, najczęstsza mutacja występująca w klasycznej mukowiscydozie, ale także mutacje typowe dla CBAVD, zwłaszcza R117H [6,15]. Jeżeli przyczyną niepłodności męskiej jest mutacja w genie CFTR, są wskazania do badania genu CFTR także u partnerki. W przypadku stwierdzenia nosicielstwa mutacji także u niej, para taka ma ryzyko 25% urodzenia dziecka z mukowiscydozą (typową lub nietypową klinicznie), jeśli mężczyzna jest heterozygotą pod względem mutacji w CFTR, a 50% jeśli jest homozygotą. U mężczyzn z CBAVD należy również wykluczyć wady rozwojowe nerek (jednostronna agenezja) ze względu na podwyższone ryzyko wystąpienia agenezji nerek także u potomstwa.

androgen receptor gene mutations (AR)

Prawidłowe działanie receptora androgenowego warunkuje wykształcenie się i utrzymanie fenotypu męskiego oraz zachowanie spermatogenezy. Mutacje w genie AR mogą powodować cały wachlarz zaburzeń uwarunkowanych brakiem wrażliwości na androgeny, od całkowitego fenotypu żeńskiego do postaci łagodnych z prawidłowo wykształconymi cechami fenotypu męskiego ale z niepłodnością. Mutacje receptora androgenowego są stosunkowo często (1.7%) rozpoznawane u mężczyzn bezpłodnych, u których nieco częściej stwierdza się obniżoną jakość nasienia w postaci mniejszej objętości ejakulatu, wyższych poziomów testosteronu i estradiolu, natomiast nie istnieją przesłanki kliniczne ani hormonalne, które mogą ułatwić selekcje pacjentów z grupy ryzyka mutacja AR.

zespół Kallmanna

To połączenie wrodzonego hipogonadyzmu hipogonadotropowego z brakiem powonienia (anosmią) lub jego upośledzeniem (hiposmią) i na tej podstawie dobiera się diagnostykę molekularną. Zespół ten bywa też czasem nazywany wrodzoną dysplazją węchu). Wykazano, mutację w genie KALIG-1 w przypadku dziedziczenia związanego z chromosomem X; gen KALIG-1 koduje białko zbliżone budową do cząsteczek adhezji komórek neuronowych (N-CAM).

premutacja w genie FMR1

Również u kobiet jest wiele chorób jednogenowych związanych z niepłodnością lub z ograniczeniem płodności. Szczególnie u kobiet z POF na uwagę zasługuje możliwość nosicielstwa premutacji w genie FMR1, które występuje w 2% przypadków sporadycznych i 15% przypadków rodzinnych POF [6]. Stwierdzenie premutacji identyfikuje rodzinę podwyższonego ryzyka genetycznego zagrożoną wystąpieniem niepełnosprawności intelektualnej, zwłaszcza u chłopców.

POF może być częścią wielu innych zespołów genetycznych i jest wiele genów, których mutacje mogą powodować POF (np. BMP15, FMR2, LHR, FSHR, INHA, FOXL2, FOXO3, ERα, SF1, ERβ i CYP19A1). Należy badać te geny, gdyż stwierdzenie nosicielstwa mutacji pozwala na świadome przyspieszenie realizacji planów prokreacyjnych i uniknięcie problemów w prokreacji związanych z POF

Diagnostyka immunologiczna wykorzystywana w diagnostyce niepłodności najczęściej obejmuje oznaczenie: Badanie przeciwciał ACA, aPTO, aTG,

Pozostałe badania takie jak poziom przeciwciał ASA, AOA, poziomu NK, aktywności interleukin oraz wykonanie testu postkoitalnego itp. są obecnie nie zalecane. Stanowisko Scientific Advisory Committee Royal College of Obstetricians and Gynaecologists, 2008 brzmi:

Poza badaniem przeciwciał antyfosfolipidowych u kobiet z nawykowymi poronieniami brak dowodów sugerujących celowość jakiegokolwiek diagnostycznego postępowania immunomodulacyjnego u par z niepowodzeniami rozrodu. Badanie te jak i ewentualne leczenie, powinny być zastrzeżone wyłącznie dla pacjentów biorących udział w formalnych badaniach naukowych

Leczenie niepłodności

Stymulacja hormonalna

Stymulacja hormonalna jest metoda leczenia niepłodności zarezerwowana dla par, u których przyczyna kłopotów z zajęciem w ciąże są zaburzenia jajeczkowania.

W Stymulacji hormonalnej stosowane są leki do stosowania doustnego oraz gonadotropiny do stosowania parenteralnego. Wybór leków stosowanych do stymulacji jajeczkowania dokonywany jest indywidualnie w zależności od profilu hormonalnego pacjentki, wywiadu, wieku pacjentki, odpowiedzi na wcześniejsze leczenie. Wspomagająco, w niektórych przepadkach stosuje leki kontrolujące glikemię.

Stymulacja jajeczkowania wymaga monitorowania ultrasonograficznego i hormonalnego cyklu. W celu rozpoczęcia stymulacji hormonalnej pacjentka zgłasza się na badanie USG TV przed miesiączką lub do 5 dnia cyklu. Kolejna wizyta odbyta się ok. 8-10 dnia cyklu, a kolejne wg decyzji lekarza prowadzącego. W momencie potwierdzenia obecności pęcherzyka przedowulacyjnego pacjentka ma indukowaną owulacje za pomocą podania hCG lub zalecane są seryjne oznaczenia hormonalne celem określenia dnia płodnego.

Pary, u których przypuszcza się, że zaburzenia jajeczkowania są jedyną przeszkodą zajścia w ciąże, w okresie okołoowulacyjnym zachęcamy do starań. U pozostałych par, u których mamy jednocześnie są wskazania medyczne, stymulację hormonalną wykorzystujemy do przygotowania pacjentki do inseminacji wewnątrzmacicznej.

Stymulacja hormonalna wiąże sią z ok. 20% ryzykiem ciąży mnogiej. Podobnie jak inne metody wspomaganego rozrodu tj. IUI i IVF czy ICSI nie zwiększa ryzyka wad płodu.

Inseminacja wewnątrzmaciczna

Inseminacja wewnątrzmaciczna (IUI) jest uznaną metodą leczenia niepłodności. Wyróżniamy inseminację nasieniem męża/partnera ) oraz inseminację nasieniem dawcy.

Wskazania do inseminacji wg PTMR :

  • Endometrioza I/II stopnia
  • zaburzenia ejakulacji
  • Zakażenie jednego z partnerów HIV, HCV
  • czynnik męski, tylko nieznacznego stopnia tj. parametry nasienia nie gorsze niż: koncentracja 10mln, A 10%, odsetek prawidłowych plemników 4%, SCD < 30%
  • konieczność użycia nasienia dawcy

Warunki prawidłowej kwalifikacji:

  • Kobieta do 35 lat
  • Okres starań do 3 lat
  • Prawidłowy wynik badania drożności jajowodów ( HSG, HyCoSy lub laparoskopii)
  • Prawidłowa rezerwa jajnikowa
  • Do 3 IUI w innych ośrodkach

Skuteczność: ok. 10-15% na cykl, u pacjentów zakwalifikowanych do inseminacji nie spełniających w/w warunków skuteczność jest niższa

Inseminacja wewnątrzmaciczna to stosunkowo prosty zabieg polegający na umieszczeniu w jamie macicy zawiesiny wyselekcjonowanych plemników, w dniu spodziewanej owulacji. Zabieg inseminacje staramy się wykonać w bliskości owulacji i i w tym celu wymagane jest monitorowanie cykl.

W praktyce oznacza to ze pacjentka w cyklu naturalnym lub stymulowanym pacjentka zgłasza się na badanie pomiędzy 10-12 dniem cyklu. W momencie potwierdzenia obecności pęcherzyka przedowulacyjnego śr 16-18mm w kolejnych dniach przychodzi na oznaczenia hormonu LH. W przypadku uchwycenia piku przedowulacyjnego piku LH inseminacja ma miejsce w ciągu 24-36 godz.

W przypadku cykli stymulowanych do inseminacji wewnątrzmacicznej pacjentka zgłasza się na pierwsze badanie przed miesiączką lub do 5 dnia cyklu, W momencie potwierdzenia obecności pęcherzyka przedowulacyjnego pacjentka ma wywoływana owulacje za pomocą podania hCG a inseminacja ma miejsce 24-36 godzin po indukcji jajeczkowania.

Sam zabieg inseminacji odbywa się w jednej z klinik współpracujących z Gabinetem Ginekologicznym Gyn-Care: Artemida, Centrum Ginekologii, Endokrynologii i Medycyny Rozrodu – Białystok, Fertimedica – Warszawa, Szpital Gameta- Rzgów koło Łodzi, Przychodnią leczenia niepłodności Novum – Warszawa, Ośrodkiem Diagnostyki i Leczenia Niepłodności Macierzyństwo - Kraków

Para zgłasza się za 1.5-2h przed zabiegiem do wybranej kliniki współpracującej. Mężczyzna zgłasza się 1.5 godziny przed zabiegiem celem oddania nasienia po 3-5 dniową abstynencji płciowej.

Przed zabiegiem prosimy pacjentki o wypełnienie pęcherza moczowego. Powoduje to iż sama inseminacja jest nie bolesna i praktycznie nieodczuwalna przez pacjentki. Bezpośrednio po zabiegu pacjenci mogą opuścić klinikę.

Zapłodnienie pozaustrojowe

W zakresie procedur komercyjnych wspomaganego rozrodu Gabinet Ginekologiczny Gyn-Care reprezentowany przez dr Anettę Karwacką współpracuje z: Centrum Ginekologii, Endokrynologii i Medycyny Rozrodu Artemida – Białystok, Fertimedica – Warszawa, Szpital Gameta- Rzgów koło Łodzi, Przychodnią leczenia niepłodności Novum – Warszawa, Ośrodkiem Diagnostyki i Leczenia Niepłodności Macierzyństwo – Kraków.

1. Zapłodnienie pozaustrojowe (IVF, ICSI, IMSI) step by step…

Nazywane potocznie zapłodnieniem in vitro oznacza zapłodnienie komórek jajowych kobiety poza jej ustrojem. Wskazaniem do IVF mogą być obniżone parametry nasienia niezależnie od przyczyny, niedrożność jajowodów, niepowodzenia przy wykorzystaniu innych metod wspomaganego rozrodu, nieznana przyczyna niepłodności.

Cykl in vitro rozpoczyna stymulacja hormonalna. W nielicznych przypadkach decydujemy się na cykl iv vitro w cyklu naturalnym. Kontrolowana hiperstymulacja jajników ma na celu pobudzenie do wzrostu i równoczesnego dojrzewania licznych pęcherzyków jajnikowych a tym samym zwiększenie liczby potencjalnie dojrzałych komórek jajowych. W cyklu naturalnym dojrzewa zwykle tylko jedna komórka jajowa.

Sposób stymulacji ustalany jest indywidualnie. Polega ona na codziennym stosowaniu leków stymulujących w połączeniu z ścisłym monitorowaniem ultrasonograficznym i hormonalnym. Zwykle stymulacja hormonalna przeprowadzana jest jedno czasowo z podaniem leków blokujących czynność gonadortopową przysadki (protokół z krótki z agonista lub antagonistą) lub których stosowanie rozpoczyna się z około 2 tygodniowym wyprzedzeniem (protokół długi). W momencie kiedy stwierdzimy adekwatny wzrost pęcherzyków jajnikowych oraz właściwy stan hormonalny kończymy stymulacje i przygotowujemy pacjentkę do pobrania komórek jajowych.

Jedynie sam etap zabiegowy procedury In vitro (zabieg pobrania komórek jajowych, zapłodnienie, hodowla zarodków i transfer zarodków) odbywa się w jednej z współpracujących z Gabinetem ginekologicznym Gyn-Care klinik leczenia niepłodności.

Pobranie komórek jajowych ma miejsce 34-36 godzin po podaniu ostatniego zastrzyku – kończącego stymulację. Jest to krótki, kilkuminutowy zabieg polegający na nakłuciu igłą pod kontrolą ultrasonograficzną wszystkich widocznych pęcherzyków w obu jajnikach, celem pobrania płynu pęcherzykowego, który zawiera komórki jajowe. Ich identyfikację w trakcie trwanie zabiegu przeprowadza embriolog.

Zabieg standardowo, po konsultacji z anestezjologiem, przeprowadzany jest w krótkim dożylnym znieczuleniu ogólnym. Pobranie komórek jajowych ma miejsce zwykle w godzinach porannych. Prosimy o przybycie na czczo (min 6 godz. bez jedzenia i picia).

Okres odzyskania sprawności po zabiegu nie przekracza ok. 1 godz. a pobytu w Klinice 2-3 godzin. W dniu punkcji zalecamy odstąpienie od czynności zawodowych oraz zaniechanie prowadzenia pojazdów.

Nasienie, po kilkudniowej wstrzemięźliwości płciowej, partner oddaje tuż przed punkcją. Niekiedy może zaistnieć konieczność uzyskania plemników drogą zabiegową z jądra lub najądrza lub skorzystanie z nasienia dawcy.

W procedurze IVF pobrane komórki jajowe po wstępnej ocenie przenosi się do inkubatora, do którego przenosi się odpowiednio przygotowane nasienie partnera i czeka się na ich „naturalne” zapłodnienie pozaustrojowe. W następnej dobie embriolog ocenia liczbę zapłodnionych komórek jajowych oraz ich pierwsze podziały.

W dominującej większości przypadków nie czeka się na samoistne zapłodnienie komórek jajowych i wykonuje się mikromanipulację zwaną ICSI (Intra-cytoplasmic sperm injection) lub mikromanipulację uprzednio przeselekcjonowanych plemników zwaną IMSI (intracytoplasmic morphologically selected sperm injection). O kwalifikacji do odpowiednich metody zapłodnienia decyduje lekarz prowadzący.

Zapłodnione komórki jajowe podejmują podziały komórkowe. Zwykle większość, ale nie wszystkie pobrane komórki jajowe ulegają zapłodnieniu. Podejmują one podziału komórkowe by w drugiej dobie po punkcji osiągnąć stadium 4 blastomerowych (komórkowych) zarodków a w dobie trzeciej 6-8 blastomerowych (komórkowych) zarodków. Na tym etapie rozwoju są one najwcześniej podawane do jamy macicy. W wybranych przypadkach embriolog wraz z lekarzem decyduje o przedłużeniu hodowli i podaniu zarodków w dobie piątej, tj w stadium blastocysty. O ilości podawanych zarodków decyduje lekarz. Pozostałe prawidłowe uzyskane zarodki są witryfikowane.

Zabieg wprowadzenia zarodków do jamy macicy, potocznie nazywany transferem zarodków, jest bezbolesny i wykonuję się go za pomocą cienkiego cewnika. Pacjentkę podobnie jak do inseminacji wewnątrzmacicznej instruujemy, by na zabieg zgłosiła się z pełnym pęcherzem moczowym. Pacjentka po zabiegu, po krótkim odpoczynku, może udać się do domu. Okres, począwszy od punkcji jajników wymaga podawania leków zwiększających szansę na zagnieżdżenie podanych zarodków. Leki te są ustalane indywidualnie. W okresie po podaniu zarodków zalecamy uregulowany tryb życia oraz zaniechanie aktywności seksualnej. Po 14 dniach punkcji komórek jajowych (9-11 dni po transferze zależnie od wieku zarodków w dniu transferu) określamy poziom hormonów ciążowych, których wynik poinformuje nas wszystkich o skuteczności przeprowadzonego leczenia

Oczekiwanie

Jest to najtrudniejszy okres zarówno dla Państwa jak i dla nas. Nie dla wszystkich będzie on szczęśliwy. Nawet w najlepszych ośrodkach świecie średni odsetek ciąż uzyskanych metodami na zapłodnienia pozaustrojowego rzadko przekracza 40%. Potem dochodzi długi okres ciąży oraz oczekiwanie na poród dziecka.

Życzymy wszystkich parom pragnącym posiadać dziecko jak największej liczby sukcesów Mamy w pełni świadomość, iż okres Państwa oczekiwania na własne dziecko jest długi, czasami bardzo długi, a droga do celu niezwykle trudna. Powodzenie stosowanego leczenia jest wspólnym naszym celem. Dołożymy wszelkich starań by niedogodności związane z licznymi wizytami, badaniami, zabiegami był jak najmniej uciążliwe i jak najbardziej skuteczne dla Państwa.

2. Powikłania procedury In vitro

Dla większości Państwa stosowane przez nas leczenie będzie całkowicie bezpieczne nie mniej mamy świadomość możliwych powikłań związanych ze stosowanym leczeniem.

  • zespół hyperstymulacji (1-2%) jest związany z nadmierna zwykle nieprzewidywalna odpowiedzią na podawane leki hormonalne. Najczęściej występuje w formie łagodnej i wiąże się z powiększeniem rosnących pęcherzyków jajnikowych do rozmiarów torbieli. Stan ten może wymagać zaniechania dalszych etapów leczenia w danym cyklu. W ciężkich przypadkach może zaistnieć konieczność hospitalizacji.
  • Krwawienia, zakażenia – wiążą się zwykle z punkcją jajników. Odpowiednie przygotowanie pacjentek sprawia iż powikłania te zdarzają się niezwykle rzadko.
  • Wady płodu – odsetek wad płodu u pacjentek leczonych za pomocą metod wspomaganego rozrodu tj zapłodnieniem pozaustrojowym z lub bez ICSI lub IMSI jest nieznacznie wyższy niż w populacji , odsetek aberracji chromosomalnych jest porównywały z grupą kontrolną płodów i noworodków poczętych naturalnie. Wychodzą jednak naprzeciw Państwa oczekiwaniom zapewniamy pełny zakres badań prenatalnych nieinwazyjnych oceniających ryzyko wystąpienia wad genetycznych (USG ciąży, test podwójny, IONA) oraz w razie potrzeby skierowanie pełny zakres badań inwazyjnych (amniopunkcja, biopsja kosmówki).

Rozwiązania adopcyjne

Mimo coraz doskonalszych metod leczenia niepłodności są pary, które swoje marzenie o szczęśliwym rodzicielstwie mogą spełnić jedynie dzięki podarowanym komórkom jajowym lub zarodkom.

Gabinet Ginekologiczy Gyn-Care we współpracy z Szpital Gameta- Rzgów koło Łodzi, Przychodnią leczenia niepłodności Novum – Warszawa, Ośrodkiem Diagnostyki i Leczenia Niepłodności Macierzyństwo – Kraków prowadzi program dawstwa zarodków , który – przy zachowaniu pełnej anonimowości i komfortu zaangażowanych stron – pozwala na skuteczne leczenie Par pozbawionych szans na urodzenie.

Gabinet Ginekologiczy Gyn-Care we współpracy z Przychodnią leczenia niepłodności Novum – Warszawa, Ośrodkiem Diagnostyki i Leczenia Niepłodności Macierzyństwo – Kraków prowadzi również program dawstwa oocytów.

Adopcja komórki jajowej:

Gabinet Ginekologiczny Gyn-Care wraz z Przychodnią leczenia niepłodności Novum – Warszawa, Ośrodkiem Diagnostyki i Leczenia Niepłodności Macierzyństwo – Kraków oferuje program adopcji komórek jajowych dawczyni.

Kim są dawczynie?

Dawczyniami komórek jajowych są głównie młode, zdrowe pacjentki podchodzące do procedury zapłodnienia pozaustrojowego, najczęściej z powodu słabych parametrów nasienia męża, dobrze reagujące na stymulację hormonalną, u których w czasie punkcji jajników pobrano dużą liczbę komórek jajowych, a których część są skłonne przekazać potrzebującym parom w ramach własnej terapii.

Jak wygląda procedura?

Procedura adopcji komórki jajowej jest składa się etapów:

1. Przygotowanie do transferu. Ten etap to specjalne przygotowanie organizmu do zabiegu, który odbywa się pod okiem doświadczonego lekarza prowadzącego. W skład przygotowania do zabiegu wchodzą badania przed zabiegiem obu partnerów, opcjonalnie zamrożenie nasienia partnera, monitorowanie owulacji lub hormonalne przygotowanie błony śluzowej macicy do transferu.

2. Procedura zapłodnienia komórki jajowej nasieniem. W jednym ze współpracujących z gabinetem Gyn-Care laboratorium odbywa się zapłodnienie zaakceptowanych komórek dawczyni nasieniem partnera lub dawcy przy wykorzystaniu ICSI lub IMSI.

3. Podanie zarodków do jamy macicy (transfer) zwykle odbywa się 3 lub 5 dni po zapłodnieniu komórek jajowych. Najczęściej do transferu używane są dwa zarodki.

4. Oczekiwanie na wynik. Po 14 dniach od zapłodnienia komórek jajowych dawczyni lub 9-11 dni po transferze zależnie od wieku zarodków w dniu transferu określamy poziom hormonów ciążowych, których wynik poinformuje nas wszystkich o skuteczności przeprowadzonego leczenia.

5. Powikłania po zabiegu:

  • możliwość zakażenia - odpowiednie przygotowanie pacjentek sprawia iż powikłania te zdarzają się niezwykle rzadko.
  • wady płodu – odsetek wad płodu u pacjentek leczonych za pomocą metod wspomaganego rozrodu tj zapłodnieniem pozaustrojowym z lub bez ICSI lub IMSI jest nieznacznie wyższy niż w populacji, odsetek aberracji chromosomalnych jest porównywały z grupą kontrolną płodów i noworodków poczętych naturalnie. Wychodzą jednak naprzeciw Państwa oczekiwaniom zapewniamy pełny zakres badań prenatalnych nieinwazyjnych oceniających ryzyko wystąpienia wad genetycznych (USG ciąży, test podwójny, cffDNA) oraz w razie potrzeby skierowanie pełny zakres badań inwazyjnych (amniopunkcja, biopsja kosmówki).

Adopcja zarodka

Gabinet Ginekologiczny Gyn-Care wraz z Szpital Gameta- Rzgów koło Łodzi, Przychodnią leczenia niepłodności Novum – Warszawa oraz Ośrodkiem Diagnostyki i Leczenia Niepłodności Macierzyństwo prowadzi również program dawstwa zarodków. Ośrodek Diagnostyki i Leczenia Macierzyństwo w Krakowie oraz Przychodnią leczenia niepłodności Novum dysponują bankiem zarodków.

Dawcami zarodków są pary, które w przeszłości podchodziły do procedury zapłodnienia pozaustrojowego, osiągnęły ciążę i przekazali nadliczbowe zarodki do banku zarodków.

Jak wygląda procedura?

Procedura adopcji zarodka jest składa się etapów:

1. Przygotowanie do transferu. Ten etap to specjalne przygotowanie organizmu do zabiegu, który odbywa się pod okiem doświadczonego lekarza prowadzącego. W skład przygotowania do zabiegu wchodzą badania przed zabiegiem pacjentki, hormonalne przygotowanie błony śluzowej macicy do transferu lub monitorowanie owulacji.

2. Rozmrożenie/ogrzanie zarodków dawców i ewentualnie hodowla zarodków o ile nie są to już zarodki w fazie blastocysty

3. Podanie zarodków do jamy macicy (transfer) , najczęściej do transferu używane są dwa zarodki.

4. Oczekiwanie na wynik. Po 9-11 dni po transferze zależnie od wieku zarodków w dniu transferu, określamy poziom hormonów ciążowych, których wynik poinformuje nas wszystkich o skuteczności przeprowadzonego leczenia.

5. Powikłania po zabiegu:

  • możliwość zakażenia - odpowiednie przygotowanie pacjentek sprawia iż powikłania te zdarzają się niezwykle rzadko.
  • wady płodu – odsetek wad płodu u pacjentek leczonych za pomocą metod wspomaganego rozrodu tj zapłodnieniem pozaustrojowym z lub bez ICSI lub IMSI jest nieznacznie wyższy niż w populacji, odsetek aberracji chromosomalnych jest porównywały z grupą kontrolną płodów i noworodków poczętych naturalnie. Wychodzą jednak naprzeciw Państwa oczekiwaniom zapewniamy pełny zakres badań prenatalnych nieinwazyjnych oceniających ryzyko wystąpienia wad genetycznych (USG ciąży, test podwójny,cffDNA) a w razie potrzeby skierowanie pełny zakres badań inwazyjnych (amniopunkcja, biopsja kosmówki).